چگونه شبکه های اجتماعی تکامل ما را سرعت می بخشند؟

به مسأله‌ای فکر می‌کردم که شاید خیلی بدیهی باشد، اما در هر حال به نظر من کاربرهای شبکه‌های اجتماعی یک ارتباط دوسویه با این فضا دارند که به طور خاص این ارتباط تأثیر زیادی بر ادراک فرد از خودش می‌گذارد. همه‌ می‌دانیم که بسیاری از افراد در جستجوی توجه و تأیید مثبت اطرافیان خودشان هستند و شبکه‌های اجتماعی راهی سریع و آسان برای ارضای این نیاز هستند. شخص تصویری از خودش را در آنجا منعکس می‌کند که بیشتر از آنکه به واقعیت نزدیک باشد، می‌خواهد موردپسند باشد؛ در واقع آن بخش از خودش را بروز می‌دهد که آرمانی است و همیشه دوست داشته که آن باشد. یک سوی ارتباط که تا حدی هم شبیه آپلودینگ خودِ آرمانی است، تا اینجا انجام شد. قسمت دوم و مهم‌تر ارتباط، دانلود و منطبق کردن خود واقعی با آن چیزی است که تاکنون به اشتراک گذاشته شده است و دیگران فرد را با آن خصایص می‌شناسند. در موارد شدیدِ همانندسازی ممکن است که شخص در نوعی رفتار جبری که خودش آن را ساخته است گرفتار شود؛ که البته این هم می‌تواند مثبت باشد و باعث رشد شخصیتی به سمت آرمان‌ها شود، و هم می‌تواند فرد را موضع ناکامی و درماندگی قرار دهد. یک شخص را در نظر بگیریم که دوستانش او را به مهربانی و جوانمردی می‌شناسند. همین برداشت او از نگرش دوستانش باعث می‌شود که اگر از کنار فقیری عبور کرد، با احتمال بیشتری نسبت به یک عابر دیگر، به آن فقیر کمک کند. به طور خلاصه برداشت ما از نگرش دیگران نسبت به خودمان، تا حدی به رفتارمان قدرت و جهت می‌دهد و شبکه‌های اجتماعی بستری سریع و مناسب برای اجرای این فرآیند هستند.