دروننگریهای نوشتاری

يه الگوی غلط رفتاری کشف کردم که بهش دچارم! شاید بشه اسمش رو گذاشت: «وسواس انتخاب واژه با توجه به شکل نوشتاریشون». در بیشتر آدمها فکر، نوشتههاشون رو جهت میده، اما من اینطوریم که شکل ظاهری واژهها فکرم رو جهت میدن. همین میشه که نوشتن برام به امری زمانبر تبدیل میشه. به عنوان مثال من تا جای ممکن سعی میکنم واژههای دارای هـ آخر غیرچسبان و منتهی به لا رو انتخاب نکنم، مثل دایره، فواره، اصلا، وکلا و... . به جاش کلی مینویسم تا مفهوم رو برسونم! یا اینکه دوست ندارم «ها»ی جمع رو در یک الف خلاصه کنم. این اواخر فهمیدم که طول واژهها هم برام مهمه، واژهها باید نه خیلی کوتاه و نه خیلی بلند باشن، حتی زمینهی نوشتهها هم باید در مینیمالترین حالت ممکن باشه، مثل قالب همین وبلاگ. در عوض علاقه دارم که واژههام به میم، هـ آخر چسبان و يا کاف ختم بشن.